Ghost Hunt

440249893_dde4602916_o

Ghost Hunt follows the adventures of Kazuya Shibuya, the president of the Shibuya Psychic Research Center (SPR) and Taniyama Mai, a first year high school student. The story begins during an exchange of ghost stories between Mai and her friends, who are interrupted twice: first by a mysterious “male student” and then by a fellow classmate, who warns them of how their ghost stories attract spirits.

While out walking, Mai sees the building that all the ghost stories surround and decides to go in. As she is about to touch a camera she found in the middle of the room, a man stops her and ends up injuring himself. Mai is then forced to work as a stand-in assistant for the man, an employee of the “male student,” who was hired to study the “paranormal” events occurring at the school. Mai nicknames this “student” “Naru” for his narcissistic attitude. Naru owns a paranormal investigation company SPR and Mai eventually earns a part-time job at SPR after assisting with the first case. The more involved Mai becomes with Naru, the more she learns about herself and her feelings towards him.

Along with Shibuya’s assistant, Lin, the SPR also finds itself assisted by a monk (Houshou Takigawa), a shrine maiden (Ayako Matsuzaki), a famous psychic (Hara Masako), a young, Australian Catholic Priest (John Brown), and, later on in the series, a third year high school student (Osamu Yasuhara) who works as an assistant beside Taniyama Mai.

Plot from wikipedia

Comment:

I just finished watching this anime and ended up getting hooked at it. (Maybe I do love ghosts after all.. ^^,) The story was indeed great, the music’s cool too, but it’s a bit hanging in the end. I hope there’s another season for this one. There’s still  a lot of mysteries for the SPR to solve..

Advertisements

Ikaw at ang Buwan

anime-stargazing

12:47am, full moon.

Kanina lang nasalubong ko ang litrato mo sa net. Nakangiti, mayroong sinasabi ang iyong mga mata na kahit kailan ay hindi ko nakita nang makapag-usap tayo sa parking lot ng Ateneo. Dun sa bench na nakasandal sa malaking puting pader ng kung anong building.

Makulimlim ang langit noon. Tanghaling tapat pero hindi dumudungaw ang araw. Baka nagsawa na rin sa ating dalawa, nainip dahil inabot na tayo ng isa’t kalahating taon ay hindi pa rin tayo sigurado kung gusto natin ang isa’t isa. Isang malaking kulay abong ulap ang pumayong sa atin, parang naghihintay ng signo kung kelan niya ibubuhos ang kanyang humahagulgol na ulan.

Kahit na tayong dalawa lang sa lugar na iyon, mayroon pa ring malaking patlang sa pagkakaupo natin, nagtataka na rin ang mga kuliglig kung bakit tayo ganun. Matagal na pala iyon. Mas maganda ka ngayon kumpara nung nakaraang dalawang taon, noong huli tayong magkita sa Ateneo. Kung hindi kasi tayo nag-usap noon malamang hindi kita ngayon hinahagilap sa net.

Sabi ko sa iyo marami ka pang makikilala sa darating na panahon –na hindi natatapos ang araw sa pagbaba natin ng telepono matapos tayong mag-usap ng ilang oras. Tanong ko sa iyo, “mag-ano ba talaga tayo?” Isang taon na tayong nakikipaglaro kay kupido, malamang siya rin ay napagod na sa pakikipaghabulan sa ating dalawa, nawalan ng pag-asang iakma ang kanyang pana at tamaan tayo sa isang kumpas. Pero walang panaang naganap. Walang nangyari.

Tinanong ko sa iyo kung gusto mo ba akong mawala sa buhay mo para maging masaya ka. Iyon lang kasi ang naisip kong paraan para hindi na tayo mahirapan ipaliwanag ang malabong litrato nating dalawa. Binulong mong hindi. Binulong mong huwag kong gagawin yun. Binulong mong mas ok kung hindi tayo mawawalan ng komunikasyon sa isa’t isa habang gumigilid ang luha sa iyong kaliwang mata.

Sabi ko kahit hindi tayo dumating sa isang romantikong relasyon, basta hindi natin babasagin ang manipis na salaming naghihiwalay sa atin, upang hindi tayo malayo sa paningin ng isa’t isa. Basta huwag.

Matagal na pala iyon. ‘Ni hindi ko na sigurado kung ito nga ba ang tunay na nangyari.

Naalala ko pa noong isang pasko, nang una kitang pinuntahan sa bahay niyo. Bitbit ang isang mangkok ng haleang ubeng gawa ng nanay ko at isang kahong brownies, kinatok ko ang bahay niyo bandang ala-una ng umaga. Nagulat ka noon, sobrang gulat mo siguro tuloy hindi mo na naisipang papasukin ako sa loob. Umuwi na lang akong nakangiti.

Simula noon bawal nang hindi tayo magkausap sa telepono o sa text man lang. Hanggang sa pag-akyat ko ng bundok hindi kita maiwasang tawagan. Nakabantay kasi ang buwan sa ating dalawa. Pareho niya tayong inaakit tuwing namimilog siya sa langit ng ating mga bintana.

“Sana ‘andito ka. Sana kasama kita dito. Malamig pero anlapit ko sa buwan. Naaalala kita. Sana andito ka.”

Kaya’t tuwing nakikita ko ang buwan, nakikita kita. Isang malaking salaming bumubuntot sa ating dalawa san man tayo pumunta, magkasama man o hindi. Magkaaway man o magkabati.

“Balang araw iaakyat kita dito.”

Low bat.

Nakakatawang isipin na ang cellphone na siyang unang nagpalapit sa ating dalawa ang siyang magbibigay tuldok sa lahat. Apat na text messages lang ang aking katapat. Ang magkakasunod na message alert tone ang umagaw ng aking pagkakatulala.

Maraming salita, puro Inggles. Puro paliwanag, puro lohika at rasyunal. Isang Hallmark Card na hindi tungkol sa pag-ibig.

Madalas tayong magdebate sa buhay, lalo na sa dalawang unibersidad na napasukan natin. Noong minsang isinama mo ako sa Katips ay nanlumo ako sa estado ng kabataan doon. Parang pekeng Pilipinas, sabi ko sa sarili. Madalas ko kasing punahin ang estado ng mga estudyante doon, lalo na ng mga apatetikong mga tao sa lipunan.

Marami tayong napagkukuwentuhan at napagmumuni-munihan. Tungkol sa mga aktibo at pasibo, sa mga masa at mga konyito’t konyita. Tungkol sa isang mundong puro baluktot at iilang matuwid. Tungkol sa pinagkaiba ng mga Isko at ng mga Arneyan. Tungkol sa isang bansang mayroong dalawang mukha. Siguro, habang nagpapanting ang tenga nating dalawa sa mahahaba nating diskusyunan sa telepono, text at e-mail, ay tungkol na rin sa pinagkaiba nating dalawa.

Sinuyod ng aking mata ang lcd screen ng 3310 ko. Dahan-dahang iniskrol ang mensahe mong hindi matapos-tapos, hindi matarok ng ulo ko ang mga sinasabi mo. O ayaw ko lang talagang intindihin?

Apat na mensaheng magkakarugtong, iisa lang ang sinasabi:

“I don’t want to do anything with you anymore.” Hanggang sa huli mong binigkas na mga salita ay pinatunayan mong Atenean ka pa rin.

Battery Empty. Katahimikan.

Bumalik ako sa pagkakatulala. Nakita ko nang parating iyon, matagal na. Ang sa akin lang ay nag-iisip na ako ng paraan kung paano pigilan ang pangyayaring iyon noong dumating ang masamang balita. Sana lang ay naunahan kita bago mo ako pinaglaho.

Binasag mo ang salamin sa pagitan nating dalawa, ngunit sa halip na magkadampian ang ating mga balat matapos ang mahabang paghihintay ay tuluyan na tayong nabulagan ng mga bubog nito. Hindi ko na iniwasan ang pagtama ng iyong desisyon sa aking mga mata. Mangyayari din yun balang araw, iyon ang paliwanag ko sa sarili.

At hindi na kita nakita. Dalawang taon na kitang hindi makita. Naka-ilang bundok din akong ginapang sa pag-asang makikita ko ang repleksiyon mo sa sinasamba nating buwan, ngunit tsaka ko lang malalamang maulap ang langit kapag nakarating na ako sa tuktok nito. Sana’y hindi na tayo nagkita sa Ateneo noong nakaraang taon. Sana’y naisama kita sa isang akyat ko maski isang beses man lang.

At ngayon, nakatitig ako sa litrato mong hindi ko maiwasang i-download sa net. ‘Ansarap titigan ng iyong mga matang nangungusap. ‘Ansarap isiping nakilala kita kahapon, nakasama at nakakuwentuhan tungkol sa mga bagay-bagay. ‘Ansarap ng pakiramdam ng muling pagkikita, personal man o hindi, ng dalawang nawawalang kaluluwa dahil ngayon lang kita tunay na napagmamasdan. Matapos ang tatlong taon ay ngayon lang kita tunay na naiintindihan.

Mas maganda ka ngayon, katulad ng buwan.

###############
Para sa isang minamahal kong kaibigan na minsa’y nawala ngunit ngayo’y natagpuan.

Credits from _sQuid of peyups

Finding Peter Pan

So there I was, catching falling stars on my bed one night and contemplating on my longest ever crush on Peter Pan. Maybe if he were for real (and if dogs could really fly) I could too, if only I didn’t know that while I believed so much on fairies, my fairies never did believe in me. I could not blame them; I never really took off the galaxies stuffed in my pockets, and I kept on catching more falling stars than I could hold in my hands. They must have thought that it was this weight that kept me anchored to the ground.

I found pixie dust sprinkled inside my shoes, when I finally got off the bed. Only I didn’t get that magical feeling in the movies, (the room did not echo “you can fly, you can fly!” ) It stung my feet instead, like when you sit on your leg for too long, stung my feet like having that funny bone on your elbow hit by the classroom chair. I liked wearing them anyway, for it reminded me of Peter Pan (and have I mentioned that I had the longest crush on him?) and I thought maybe if I wore these pixie shoes, by some good fairytale karma, he would appear. Even though it stung. (Even though I didn’t know yet that later on, it will bleed.)

Anyway I always kept my needles ready, just in case he drops by searching for his shadow.

So then my window flew open, as I watched in awe as the second star to the right shone brighter and brighter, I ran to the sill and stood on the roof thinking of what it’s like, face to face with your most elusive dream – must have been that same feeling in the wax museum when you’re face to face with hollywood stars, only better. (as I have never really found wax a legitimate substitute for human beings – wax hands are too slippery to hold.) Peter Pan was more than a Michael Jackson. Heck, Peter Pan was far greater to me then even Elvis.

I felt afloat. My feet began to leave the roof tiles – I was going to fly! I gave it one huge leap of faith, and I drifted into the endless sky. (And for the first time ever, like that cow in the nursery rhyme, I finally understood how it felt to jump over the moon)

I didn’t stay there for long though. Next thing I knew I was being pulled hard into the earth, plunging into the darkness underneath me. Down down down down down down

It was a seemingly endless fall. How high have I really been? Down, down, down.

Down, down, down, I couldn’t have crashed harder. The moment I hit the ground I felt my bones dig themselves into my other bones, and the stars that I have held so dearly in these pockets fell all over the place, dug themselves into my skin, like shards of that full length mirror that used to hang in our old apartment, (along with those five years of bad luck multiplied by a thousand stars and a few dozen galaxies and the remains of the first dog in space)

I had legitimate reasons to cry then, only I figured that crying is not as much fun as laughing, And so I did. And all of a sudden I realized that it takes more than pixie dust to fly.

And while I thought that my fairies never did believe in me, I felt myself begin to rise.

(I never found my Peter, but who am I to protest now that I’m in Neverland?)

Credits from dragfly of Peyups